Samemu - wpierw 20 km kręcąc się po Bieruniu Starym, później na 2 rundy bojszowskie i powrót przez tereny przemysłowe. Doskonale udał mi się trening, jechałem tak, jak miałem jechać, cały czas spokojnie, w tlenie. Pomagał mi w tym brak wiatru i piękna, bardzo ciepła pogoda - nigdzie nie chciało się spieszyć. Gdybym wyjeżdżał później niż przed 11, jechałbym pewnie cały „na krótko”. Wziąłem spodenki i bluzę, ale pod koniec było już mi dość ciepło.


W ogóle, gdyby nie żółte drzewa sądziłbym, że jest wiosna.

Październikowa wiosna © Qbuss

Tak - to jest Pinky Pie:) Prezent od córki. +5 do prędkości.

Detal :) © Qbuss

Szosowcy byli mocno zdziwieni, gdy na ustawce pojawiłem się z Centurionem:) Ale był to celowy zabieg - w planach była bowiem wycieczka z Jackiem z naciskiem na jazdę w terenie.

Na dobrą sprawę potrafię napisać tylko, że byliśmy w Jankowicach, Pszczynie - jesienny park zamkowy jak zwykle piękny (trzeba zacząć wozić aparat lub mogłem chociaż zrobić foto komórką) - w Woli i Jedlinie. Gdy wjechaliśmy w las w Cielmicach... Jacek pokazał mi tyle nowych tras, że pogubiłbym się. A ja głupi uważałem, że okolice mam objeżdżone i nic mnie nie zdziwi. Było genialnie, zapomniałem ile frajdy daje jazda w terenie - szczególnie tym nieznanym. Rozstaliśmy się w Jedlinie, skąd Jacek wrócił do Tychów, ja pojechałem do teściów na Wolę. Spotkałem przy tym szosowców, którzy wracali z ustawki (obrali trasę na Kozy).

Później jeszcze wróciłem z Woli do Tychów, ale ściemniało się i jechałem głównie drogą, bo nie podładowałem akumulatorków w latarce i miałem tylko światła pozycyjne. Tylko kawałeczek przejechałem lasem. Swoją drogą cały czas mnie zaskakuje to, jak szybko się ściemnia - słońce schowało się już o 17:40. Nie potrafię się jakoś do tego przyzwyczaić.

Pogoda świetna: słaby wiaterek i ciepło - nawet po 18 byłem trochę zgrzany, choć miałem tylko bluzę. W lesie bardzo przyjemny chłodek :)

No i jeszcze nigdy od przesiadki na szosówkę na Centurionie nie zrobiłem ponad 70 km :)

Dziś już nie samemu - z Adamem i Ryśkiem. Jedna runda na Wolę. Gdy wracaliśmy w Jedlinie spotkaliśmy Henia - wrócił do jazdy po wiosennym wypadku! Pojechaliśmy do
domu razem z nim, już bardzo spokojnym tempem.

Ciepło, bezwietrznie. Fajnie.

Bieruń Stary, Bojszowy, Jedlina, Wola, Gilowice, Międzyrzecze, Urbanowice i dom.
W Bieruniu wreszcie skończyli kłaść nowy asfalt na ul. Bojszowskiej, teraz fajnie się tamtędy jedzie.

Miał być spokojny trening w tlenie, ale wiało tak, że się kurde spokojnie nie dało. 25–27 km/h i tętno ponad 160. Wlokłem się więc jakbym jechał po bułki, a i tak średnie tętno wyższe niż ostatnio.

Dość ciepło, pogoda raczej przypomina wczesnowiosenną niż jesienną.

No, powrót na siodełko po dłuuugiej przerwie od regularnego jeżdżenia na jakiś przyzwoitszych dystansach. A powrót był to trudny, bo nie dosyć, że nie ma kondycji, to jeszcze założyłem koła treningowe (djurejsy ładnie wyczyściłem, spuściłem powietrze z dętek i schowałem w pokrowcach, w których będą odpoczywać aż do wiosny). A koła treningowe to potężne kloce — od razu czuć to przy podnoszeniu roweru, a co dopiero przy przyspieszaniu. Gdy ruszałem pod lekką górkę, to myślałem, że źle dobrałem przełożenie. Ale nie, to tylko kółka.
Do tego mają wysoką obręcz i opona się na nich nie chce ułożyć, a jej zakładanie i demontaż najczęściej kończy się skaleczeniem palców.

Może uda mi się gdzieś w weekend dłużej wyskoczyć z kumplami. Dziś jedna wydłużona pętla na Wolę i powrót przez tereny przemysłowe.

Samemu, dziś dla odmiany do Międzyrzecza. Przynajmniej do poniedziałku znów przerwa od roweru. Szkoda, bo pogoda ładna.

Trochę w lesie żwakowskim, trochę w okolicy Paprocan. Ogólnie nic ciekawego, choć pogoda była super.

Mizerny dystans, ale musiałem sobie zrobić przerwę w pracy, bo bym zasnął, poza tym jestem spragniony jeżdżenia po ostatnich długich przerwach. Już widać efekty - przytyłem 4 kg w stosunku do szczytu sezonu, a dodatkowo podczas kilkudniowych odwiedzin kumpla w Irlandii Guinnessa sobie nie żałowałem. Trza się wziąć za siebie:P

Wiało niesamowicie, więc w las. Wpierw trochę po Żwakowie, bo nie bardzo wiedziałem gdzie pojechać, później przez Paprocany, do leśniczówki we Świerczyńcu i z powrotem tak samo.

Nie umiem się przyzwyczaić do tej jesiennej pogody. Wyjeżdżałem przed 18 i ładnie świeciło słonko, ale gdy wracałem było już ciemno (dobrze, że wziąłem oświetlenie) i całkiem zimno. No i gdzie ta ładna polska jesień?

Samemu. Zamiast strzelić sobie niedzielną setkę z chłopakami na ustawce, miałem dziś tylko czas na jedną trochę wydłużoną rundę. Ech...

Do Wyr z Adamem na pełnym luzie. Miło się gadało :)